◽ این شعر در دی ۱۳۹۵ سروده شده و نیایشی‌ست درونی برای رهایی، آشتی با خویشتن، گریز از تکرار و بازگشت به صداقتِ فطری انسان؛ گفت‌وگویی آرام با حقیقت و تمنای سکوتی نجات‌بخش. ◽
🌿 سکوتِ رهایی 🌿
الهی دلم را به نوری بسپاری
که راهش جدا از صداقت نباشد
مرا با خودم آشتی‌ام بده باز
جهانم پر از ترسِ عادت نباشد
در این چرخِ تکرار، در این همه خاک
نگاهم اسیرِ خسارت نباشد
الهی مرا از خودم رد مکن تو
دلم خسته از این جسارت نباشد
اگر لغزشی بود در راهِ باور
گناهم دلیلِ ندامت نباشد
مرا ساده کن، مثل بارانِ آرام
که ویرانی‌اش جز لطافت نباشد
دلم را ببر تا سکوتِ رهایی
صدایم پر از این همه غوغا نباشد
مرا از خودم پس بگیر ای حقیقت
که این دوری‌ام رسمِ فطرت نباشد
اگر سهم من زخمِ تکرارِ شب شد
طلوعم گرفتارِ غیبت نباشد
جهان سبز می‌ماند آن‌دم که در آن
گیتی بهاری، فقط نامِ یک حالت نباشد
✍️ گیتی بهاری
🌿🌿
من کبری ربیعی هستم، با تخلص گیتی بهاری. نوشتن و سرودن برایم راهی‌ست برای لمس دوباره‌ی زندگی و به اشتراک گذاشتن دنیای درونم با دیگران. در شعرهایم از عشق، امید، طبیعت و لحظه‌های ساده‌ای می‌گویم که روح را نوازش می‌کنند. باور دارم کلمات می‌توانند پلی میان دل‌ها باشند و هر واژه، جرقه‌ای از روشنایی در تاریکی روزمرگی. اینجا می‌نویسم تا با شما همراه شوم و زیبایی پنهان در کلمات را دوباره نفس بکشیم.