◽ این شعر در خرداد ۱۳۹۵ سروده شده و بازتاب‌دهنده‌ی لحظه‌های آرامش، گذر بی‌صدا از خستگی‌ها و یافتن رهایی در دل زندگی‌ست؛ نگاهی به سکوت و جریان پنهان تجربه‌ها که به استمرار و بالندگی منجر می‌شود. ◽ 🌿سپیدهٔ بی‌صدا🌿 سپیدهبی‌هیچ نشانه‌ایاز لابه‌لای خستگیِ شب می‌گذردو چیزی درونِ منآراماز وزنِ کهنه جدا می‌شود نه صدایی هستنه […]

◽ این شعر در اردیبهشت ۱۴۰۴ سروده شده و دربارهٔ رهایی از گذشته، پذیرش خود و بازسازی هویت در لحظات خلوت و سکوت زندگی است. ◽ 🌿 در آستانهٔ  بی‌  کرانگی 🌿 هیچ‌کس نگفت برای رسیدن، باید نابود شد،نه با مرگ،که با فرو ریختنِ آرامِ دیوارهاییکه سال‌ها دور خود کشیدیتا بگویی: «این منم.» حالا نگاه […]

◽ این شعر در بهمن ۱۴۰۳ سروده شده و روایتگر دلتنگی یک برادر است که دختر دلبندش را از دست داده؛ اما همراه با یاد او، امید و پیوند عاطفی که هنوز در زندگی جاری است.◽ 🌿 خزان و بهار 🌿 برادرم، پرویزای چراغ شب‌های خاموش،در هجوم اندوهخمیده‌ایو شکسته‌ایبی‌آن‌که فریادی بلند شود،زیر آوار سکوت. بهارگلی […]

◽ این شعر در بهمن ۱۴۰۴ سروده شده و درباره‌ی ایران، تاریخ، فرهنگ و ریشه‌های ایمان و کرامت آن روایت می‌کند؛ از تجربه‌ی زخم‌ها و امیدهای دیرپا، و ارزش اصالت و پایبندی به اصول انسانی در طول تاریخ. ◽ 🌿ایران، گیتی‌بهاری🌿 ایران عزیزم…ایرانِ من،سرزمینی که نامشاز دلِ زمان عبور کردهو هنوزبا صلابت ایستاده است.تو فقط […]

◽ این شعر در دی ۱۴۰۴ سروده شده و بیانگر پیوند ریشه و تعلق به وطن است؛ با وجود سختی‌ها و محدودیت‌ها، ماندن در وطن و حفظ اصالت و ریشه‌ها، افتخار است و هیچ جای دنیا نمی‌تواند جای وطن را بگیرد. ◽ 🌿آوازِ وطن🌿 گنجشکیدر قفسی از طلاشب رابه صبح می‌رسانْد،با بال‌هاییکه به برقِ میله‌هاعادت […]

◽ این شعر در فروردین ۱۴۰۳ سروده شده و تأملی‌ست در گذر زمان، لحظه‌های از دست‌رفته، و نفهمیدن ارزش لحظه‌ها؛ روایتی ساده و جاری از زندگی و تلاطمِ غفلت‌های انسانی، با نشانه‌هایی از آگاهی که در سکوت جریان دارد◽ «زمان نادانسته گذشت» زمان اندک بودو مادر گذرِ بی‌صدانفهمیدیم تمام مسیرنفس کوتاهی بودکه در سینه‌ی خاکمی‌لغزیدو […]

◽ این شعر در دی ۱۴۰۴ سروده شده و روایت تصویری است از بی‌عدالتی جنگ و خشونت، سرنوشت سربازان بی‌صدا و تأثیر تلخ مرگ بر جامعه و خانواده‌ها؛ شعری است که از زبان تجربه و یادِ قربانیان، سکوت و تکرار درد را به تصویر می‌کشد. ◽ 🌿سربازی که تفنگ نداشت🌿 سربازیدر دود و فریادنه جلو […]

◽ این شعر در اردیبهشت ۱۳۹۷سروده شده و روایتِ جدایی، فقدان و ادامه‌ی زیستن در غیابِ شریک زندگی است؛ نگاهی به رنجِ ماندن، حافظه‌ی درد، و امیدی کم‌صدا که با وجود همه‌چیز، هنوز نفس می‌کشد. ◽ 🌿از تمامِ زندگی‌ام رفتی🌿 از تمامِ زندگی‌ام رفتـیو شهربا من قهر کرد صبح‌هادیگر دلیل بیدار شدن نداشتندقهوه سرد می‌شدو […]

◽ این شعر در آبان ۱۳۸۲ سروده شده و تأملی‌ست در دگرگونی درونی، عبور از تردید، و تجربه‌ی رویشِ معنا در دلِ زمان؛ روایتی از حرکت آرام روح در چرخشی ناپیدا که به روشنایی می‌رسد. ◽ 🌿 چرخش پنهان 🌿خاموشِ سحر، لابه‌لای خوابِ دلگیر گشتمدر سایه‌روشنِ تردید، آهسته دگرگون، دیر گشتم از پنجره‌های نفس، مه […]

◽ این شعر در دی ۱۴۰۴ سروده شده و به بیان پیوند انسان با وطن، مفهوم ایستادگی، وفاداری، زیستن در تنگنا و تکه‌ناپذیری خاک می‌پردازد؛ روایتی عاطفی از ماندن و امیدی که از دلِ ویرانی دوباره جوانه می‌زند. ◽ 🌿وطنِ تکه‌ناپذیر🌿 وطنمایرانِ منای که نامتدر دهانِ خسته‌ی منمثلِ نانِ تازهمعنی می‌شوداگر سفره خالی‌ستاگر آبدر گلوبا […]