◽ این شعر در مهر ۱۳۷۷ سروده شده و بازتاب‌دهنده‌ی تأملی فلسفی و اخلاقی درباره فهم، مهر و عشق انسانی است؛ اشاره به نقش خرد، شعور و رفتار انسانی در شکل دادن به جهان و ماندگاری حال خوش لحظه‌ها دارد. ◽
🌿فهم و مهر🌿
آدمی آن می‌کند کز جانِ خود دارد نشان
زخم اگر زد، زِ حقارت بود، نه قهرِ عیان
آن‌که فرهنگش غنی‌ست، از محبت دم زند
مهر می‌پاشد به عالم، بی‌توقّع، بی‌گمان
کم‌هویّت خو گرفته با جفاکاریِ خویش
ریشه در فقرِ درون دارد چنین خشمِ نهان
هر کسی تا حدِّ فهمش، نقشِ دنیا را شناخت
می‌کند تفسیر هستی را به قدرِ شعورِ جان
گر بمانَد ردّ مهری در مسیرِ روزگار
نه برای نام و نان، نه اعتبار و نه زبان
آن‌چه می‌مانَد فقط، آرامشِ یک لحظه است
گیتی، بهاری‌ست در سکوت لحظه‌ها
✍️گیتی بهاری
🌿🌿
من کبری ربیعی هستم، با تخلص گیتی بهاری. نوشتن و سرودن برایم راهی‌ست برای لمس دوباره‌ی زندگی و به اشتراک گذاشتن دنیای درونم با دیگران. در شعرهایم از عشق، امید، طبیعت و لحظه‌های ساده‌ای می‌گویم که روح را نوازش می‌کنند. باور دارم کلمات می‌توانند پلی میان دل‌ها باشند و هر واژه، جرقه‌ای از روشنایی در تاریکی روزمرگی. اینجا می‌نویسم تا با شما همراه شوم و زیبایی پنهان در کلمات را دوباره نفس بکشیم.