◽ این شعر در آبان ۱۳۸۲ سروده شده و تأملی‌ست در دگرگونی درونی، عبور از تردید، و تجربه‌ی رویشِ معنا در دلِ زمان؛ روایتی از حرکت آرام روح در چرخشی ناپیدا که به روشنایی می‌رسد. ◽
🌿 چرخش پنهان 🌿
خاموشِ سحر، لابه‌لای خوابِ دلگیر گشتم
در سایه‌روشنِ تردید، آهسته دگرگون، دیر گشتم
از پنجره‌های نفس، مه فروچکید آرام
راهی شدم از جنسِ باران، لغزان و سیر گشتم
نبضِ افق لرزید و شب پل زد میانِ رویا
چون موج که یادِ ساحل آورد، نرم و اسیر گشتم
نامِ زمان خط خورد از تقویمِ تنگِ دیروز
در گردشِ بی‌نامِ جهان، آزاد و خمیر گشتم
آخر، جهان نفسی تازه کشید از عمقِ شکوفه
در چرخشِ پنهانِ روحِ رویش، معناپذیر گشتم
فصل از رگِ هستی گذشت و روشنایی پیچید
در وسعتِ سبزِ همان گیتی‌بهاری، تقدیر گشتم
✍️ گیتی بهاری
🌿🌿
من کبری ربیعی هستم، با تخلص گیتی بهاری. نوشتن و سرودن برایم راهی‌ست برای لمس دوباره‌ی زندگی و به اشتراک گذاشتن دنیای درونم با دیگران. در شعرهایم از عشق، امید، طبیعت و لحظه‌های ساده‌ای می‌گویم که روح را نوازش می‌کنند. باور دارم کلمات می‌توانند پلی میان دل‌ها باشند و هر واژه، جرقه‌ای از روشنایی در تاریکی روزمرگی. اینجا می‌نویسم تا با شما همراه شوم و زیبایی پنهان در کلمات را دوباره نفس بکشیم.